Pojazd Siegfrieda Marcusa

cewki zapłonowe
Pierwsze pojazdy napędzane parą (1769-1830) Powóz parowy konstrukcji Richarda Trevithicka stosowany w Londynie z 1802 Lokomotywa Trevithicka Rakieta Stephensona Lokomotywa Johna Blenkinsopa z 1812 Pojazd Siegfrieda Marcusa z 1889 Ford Model T z 1911 Jednak pierwszym udokumentowanym pojazdem napędzanym silnikiem cieplnym był parowy wehikuł francuskiego inżyniera wojskowego, Nicolasa-Josepha Cugnot, zbudowany w 1769.
Pojazd Cugnot?a przeznaczony do ciągnięcia dział, był napędzany prymitywną, dwucylindrową maszyną parową, która umożliwiała jego ruch z prędkością zaledwie 4 km/h.
Dlatego też, pojazd ten nie doczekał się uznania ówczesnych ludzi i szybko odszedł w zapomnienie. W 1801 angielski inżynier Richard Trevithick reaktywował ideę użycia maszyny parowej do napędzania pojazdu.

Udoskonaliwszy maszynę parową, zastosował ją do napędu, ?lokomotywy drogowej? i jako pierwszy w świecie, w 1804 przejechał pomyślnie 150 km, zabierając jednocześnie 12 pasażerów.

Parowóz ten nie odniósł jednak sukcesu finansowego, i dlatego też często błędnie podaje się Rakietę George?a i Roberta Stephensonów jako pierwszy parowóz świata.
Został on skonstruowany w 1829, właściwie była to udoskonalona wersja parowozów konstruowanych w poprzednich latach (pierwszą linię kolejowa George Stephenson uruchomił już w 1825). W Rakiecie zastosowano wielorurowy kocioł, który znacznie poprawił jej osiągi.
Zbudowano ją głównie dla uczestnictwa w konkursie Rainhill Trials, którego zwycięska maszyna miała być używana przez kolej Liverpool ? Manchester.
Rakieta zwyciężyła, ponieważ jako jedyna przetrwała wszystkie próby, a jej osiągi odpowiadały organizatorom.
15 września 1830 miał miejsce pierwszy śmiertelny wypadek w historii kolei ? podczas oficjalnego otwarcia linii Liverpool ? Manchester, zginął William Huskisson. Kalendarium ok.

4000 p.n.e.

? koło 1740 ? najstarszy znany rysunek parowego działa samobieżnego 1769 ? artyleryjski ciągnik parowy Nicolasa Cugnota 1801 ? parowy trójkołowiec Richarda Trevithicka 1811 ? angielski wynalazca John Blenkinsop wraz Matthew Murrayem opatentował konstrukcję parowozu z kołem zębatym poruszającym się po zębatej szynie biegnącej z boku torów. 1825 ? dyliżans parowy (omnibus) Gurneya w Anglii 1827 ? amerykański pojazd parowy Oshkosh Shomera i Farranda 1834 ? dyliżans parowy Dietza we Francji 1865 ? angielska ustawa Ustawa o czerwonej fladze praktycznie zakazuje używania drogowych pojazdów parowych 1875 ? pierwszy pojazd z silnikiem spalinowym ? Siegfried Marcus, Wiedeń 1888 samochód ze skrzynią biegów ? Carl Benz Opona pneumatyczna ? John Boyd Dunlop 1894 ? we Francji odbył się pierwszy wyścig samochodowy z serii Grand Prix na 126 km trasie Paryż ? Rouen 1897 ? Stanisław Grodzki uzyskuje pierwsze prawo jazdy wydane w Warszawie na prowadzenie samochodu Peugeot P-9 1904 ? w Warszawie powstają omnibusy z silnikiem 1913 ? taśma produkcyjna ? Henry Ford 1919 ? rozrusznik silnika elektryczny 1925 ? hamulec hydrauliczny 1932 ? automatyczna skrzynia biegów ? F.
Kreis, Niemcy 1947 ? opona bezdętkowa 1954 ? silnik Wankla Źródło: https://pl.wikipedia.org/wiki/Historia_motoryzacji

Silnik widlasty

Silnik widlasty (silnik typu V) ? silnik tłokowy wielocylindrowy rzędowy, w którym cylindry umieszczone są w dwóch rzędach usytuowanych względem siebie pod pewnym kątem np.
90°. Oba rzędy cylindrów napędzają jeden wspólny wał korbowy. Specyficzną odmianą jest płaski silnik V - rozwarcie między rzędami cylindrów wynosi 180°, nie mylić z bokserem. Spotyka się następujące silniki widlaste: V2 ? stosowane do napędu motocykli, np.
Harley-Davidson, Moto Guzzi, Yamaha Virago, Yamaha V-Star V4 ? pionierem w produkcji tego typu silników jest Lancia.
Pojawiły się one w latach 20' XX wieku. Stosowali je też inni producenci samochodów m.in.
V4 produkowane w kolońskiej fabryce Ford, stosowane w samochodach Ford Granada, Ford Taunus.

Konstrukcja Forda zastosowana została również w Saabie 95.

Silnik znalazł również zastosowanie w samochodach młodszych - Pontiac 1.8.

Obecnie konstrukcja stosowana do napędu motocykli np. Honda VFRpotrzebny przypis V5 ? najbardziej nietypowy z silników o układzie V.
Konstrukcja Volkswagena.

Powstał jako rozwinięcie koncepcji silnika VR6.

Jednostka V5 montowana była w Volkswagenach Passat/Golf/Bora/Jetta, a także w Seacie Toledo (typu 1M) z roku 1999. V6 ? zaprezentowany po raz pierwszy w 1950 roku przez producenta samochodów Lancia.

Najpopularniejsza konstrukcja sześciocylindrowych silników do napędu samochodów osobowych.

Znajduje zastosowanie w wielu pojazdach - stosowane przez konstruktorów znakomitej większości modeli.
Warto wymienić również konstrukcje VR6 - silnik Volkswagena o niewielkim kącie rozwidleniapotrzebny przypis. V8 ? np.

w Audi V8 3.6, 4.2 BMW 3.0 do 4.9, silniki Mercedesa, Ferrari, Maserati oraz silniki bolidów F1.

Konstrukcja bardzo często stosowana jako jednostka napędowa samochodów amerykańskich, W8 ? silnik podwójnie widlasty, zbudowany z dwóch połączonych jednostek V4.
Montowany był w samochodzie Volkswagen Passat W8. V10 ? np.

Audi, Lamborghini, Dodge Viper, Volkswagen Touareg, Volkswagen Phaeton (diesel), BMW M5 i M6 oraz do 2005 roku silniki bolidów F1. V12 ? np.

Aston Martin, Audi, BMW, Ferrari, Lamborghini, Mercedes-Benz, W12 ? silnik podwójnie widlasty, zbudowany z trzech rzędów po 4 cylindry każdy. Koncern VW produkuje silniki W12 w innej konfiguracji (oznaczane czasem WR12), zbudowane z czterech rzędów (dwóch połączonych jednostek V6) po 3 cylindry każdy V16 ? układ stosowany w dużych silnikach kolejowych i okrętowych oraz do celów energetyki. Stosowany również do napędu samochodów osobowych marki Cadillac przed II wojną światową W16 ? silnik podwójnie widlasty, w samochodach koncernu VW zbudowany z czterech rzędów (dwóch połączonych jednostek V8) po 4 cylindry każdy.
Znany z samochodu Bugatti Veyron. V18 ? układ stosowany w dużych silnikach kolejowych i okrętowych oraz do celów energetyki. W18 ? silnik podwójnie widlasty, próbował zastosować go VW w samochodach Bugatti i na jego podstawie VW stworzył silnik W16.
Bardzo nietypowy, posiadał 3 rzędy po 6 cylindrów. V20 ? układ stosowany w silnikach okrętowych oraz do celów energetyki. V24 ? układ stosowany w silnikach okrętowych oraz do celów energetyki. Źródło: https://pl.wikipedia.org/wiki/Silnik_widlasty

Hamulce na powietrze?

cewki zapłonowe W samochodach osobowych hamulce działają na takiej zasadzie, że jeśli kierowca nie trzyma nogi na pedale hamulca to samochód może się swobodnie toczyć.
Dopiero naciśnięcie hamulca powoduje dociśnięcie szczęk hamulcowych do bębna lub klocków hamulcowych do tarcz.
Do przeniesienia siły z nacisku na pedał na sam mechanizm hamulca stosowany jest płyn. Czyli są to hydrauliczne układy hamulcowe. W ciężkich samochodach ciężarowych np. TIRach hamulce działają w sposób odwrotny. Jeśli w układzie nie ma ciśnienia to szczęki lub klocki hamulcowe są dociśnięte do powierzchni hamowania.
Dopiero jeśli sprężarka powietrza zbuduje odpowiednio duże ciśnienie to równoważy ono docisk i szczęki hamulcowe się podnoszą umożliwiając jazdę.
W momencie kiedy kierowca wciśnie pedał hamulca to otwierany jest zawór przez który jest upuszczane ciśnienie i szczęki hamulcowe ponownie są dociskane do powierzchni hamowania.
Taki system ma dużą zaletę - w przeciwieństwie do hydraulicznego w momencie uszkodzenia przewodów czy rozszczelnienia układu pojazd jest zatrzymywany..

Widok do druku:

cewki zapłonowe